پرزیدنت احمدی نژاد درآخرین کنفرانس خبری خود در هفته گذشته خبر داد که در بیشکک آقای پوتین ریاست جمهوری روسیه را دیده و از  او قول  گرفته که ساخت نیروگاه اتمی بوشهر را معوق نگذاشته و از نو همه چیز از سر گرفته مي شود. این گفته و این قول مرد کرملین نشین مؤید این نظر همیشگی بود که ادعای تعویق پرداخت تعهدات مالی ایران برای نیروگاه بوشهر، بهانه ای بیش نبوده است .  به هر حال این خبر دلنشین است . هر چند که نمی دانم آیا این صحبت آقای احمدی نژاد حاصل از یک مذاکره رسمی گفته بوده و یا در یک مراسم عادی  قهوه خوران دیپلماتیک ؛ به هر حال  این گفته که از  پوتین صادر شده بی دلیل از زبان رییس جمهورمان اعلام نمی شود. شاید  كه قرار ومدارهای دلگرم کننده اي گذاشته شده است. اما ما ته دلمان آشوب است. ولادیمیر ولادیمیرویچ پوتین، مرد مرموز و خودمداری است ، هم با بوش در یک قایق می نشیند  ماهی می گیرد وبه او بطری ودکای اعلا هدیه می دهد و هم  فردایش در کنفرانس خبری حریف بوش می شود و قراردادهای سپر موشکی را که به حالت تعلیق درآمده بود ، به ناگاه در خارج از مرزهای خود و بر روي  اروپا فعال می کند. مرد مغروری که هنوز که هنوز است ، دوربین های خبری نتواسته اند خنده اش را شکار کنند و این جاسوس سابق در آلمان شرقی ، بیشتراز یک لبخند عایدشان نکرده است . پوتین در عین حالی این قول را به آقای احمدی نژاد داده ، که ما هر روز کارشکنی های  پیمانکار های روسی نیروگاه اتمی بوشهر را در عدم پاسخگویی به تعهداتشان شاهدیم .

این سياست یک بام و دو هوا را چگونه می شود تفسیر کرد؟ اما هر چه که هست، این مرد جودو کار  54 ساله  برای این قولش به رییس جمهوری مان حتما دلیل داشته است. شاید گوشزد بفرمایید ، جای نگرانی نیست ، روسیه  با ما قرارداد بسته   و باید به آن عمل کنند .درست است ، اما فراموش نکنیم که روسیه اگر به فشار اروپا و آمریکا از ادامه ساخت نیروگاه بوشهر صرفنظر کند ، طبق قراردادهای این چنینی مبلغی را متضرر خواهد شد ، اما مطمئن باشید که این خسارت را دوستان اروپایی و آمریکایی جبران می کنند.پس دلخوش به این مورد نباشیم که عادت غربی ها همین می خوری و جام باده شکستن است.

در زمانی که روسیه در 1995 این  قرارداد را با کشور ما بست ، در اوج نیاز به ارزهای خارجی برای نجات اقتصاد ویرانش بود ، همان زمانی بود که پرفسورهای فیزیکش پرتقال فروشی می کردند و زنانشان اسباب آبادی  کلابهای شبانه اعراب حوزه خلیج فارس می شدند. روسیه در شرایطی ساخت نیروگاه اتمی بوشهر را قبول کرد که کمتر کشوری حاضر می شد این ریسک را بکند وبا کشوری این قرارداد را ببندد که فاجعه چرنوبیل، مثل زخم سالک بر تاریخ اتمی اش نشسته بود . درواقع به نظرمی رسد که اگر شرایط جور دیگری بود، دست کم مقامات هوشمند  ما  انتخاب دیگری می کردند . اما سیاست است و معذوراتش. در آن زمان هیچ کشوری حاضر به همکاری با ما نبود .قرارداد نیروگاه اتمی بوشهر سفره ی چرب و رنگارنگی  برای روس هایی بود که در کشورشان حتی توانایی خرید ودکا که جز سبد خواربارشان است نداشتند . ودکایی که با آن سرمای کشنده لنینگراد را تحمل می کنند. اما حالا از آن روزگار ، دنیا دوازده سال پیرتر شده ، و پوتینی که از سال  2000 به کاخ کرمیلین وارد شد نیز هفت سال "رییس جمهورتر " شده است .

حال دیگر درهای ثروت به سمت این کشور گنبدهای طلایی سرازیر شده است . روسیه ی امروز، به مدد افزایش بهای نفت و قراردادهای کلان صادرات گاز به اروپا و آسیای میانه،  تبدیل به امپراطور اصلی انرژی جهان شده است. بیشترین میزان گاز، سوخت آینده ، را در اختیار دارد . میزان درآمدی که  روس ها از نفت بشکه ی هفتاد دلاری می برند چنان امنیت خاطری را برای مسکو فراهم ساخته که حالا نیروگاه اتمی بوشهر ، دیگر نه آن نطع رنگین است و حالا باید چون طاووس علیین برای ایران اسلامی ما ناز کنند وخرامان روبروی دیپلمات های ما که به مسکو می روند، جواب سربالا بدهند. نیروگاه بوشهر برای روس های موذی ، زمانی نان بود و حالا  یک کارت بازی در روابط با آمریکا به حساب می آید. امریکا از روسیه چه صریحا و چه   در پشت همان درهای بسته معروف عالم سیاست ، بارها خواسته که بوشهر را رها کند و اورانیوم و سوخت نیروگاه را به دست ایران نسپرد. اما پوتین شاید  کوتاه نیامده ولی درعمل نیروگاه طلسم شده بوشهر، هر سال تحویلش به تعویق می افتد.

چیزی که در این میانه ما باید بدان نیک هشیار باشیم همان نصیحتی است که تاریخ برای ما به جا گذاشته است : روس ها غیر قابل اعتمادند!

از هر جای تاریخ بخواهیم نگاه کنیم این ها با روحیات ما که زود عادت داریم به غریبه و فرنگی اعتماد می کنیم، جور درنمی آیند!از کاخ ناصری بگویم که همین اعقاب اینان بودند که دسیسه ها برای ترور  امیرکبیرمان  کردند و آخر کشتند امیر جاودان ما را . از جریان پناه دادنشان در باغ سفارت بگویم که از این طرف پناه می دادند و از طرف دیگر خبرش را به دربار می رساندند . از دوران شاه جوان ، پهلوی دوم که استالین، دیکتاتور دیوانه گرجی وارد تهران شد و آداب به جا نیاورد وشاه دستپاچه را ندیده، بازگشت و خاک تنبانش را برای تهران و کنفرانسش تکاند. از دوران مصدق بگوییم که حضور موذیانه اینها و حزب توده شان کاری کرد که دولت مردمی مصدق ساقط شد . از دوران اقتدار شاه بگوییم که شاه ناچارا شبانه می آمد با آمریکا قرارداد می بست و فردایش برای اینکه شوروی مکدر نباشد ، قراردادهای سنگین اقتصادی در شمال و دریای خزر با اینها امضا می کرد و تعهد می داد که در کشور کسی سکوی موشکی بر ضد سرخ ها نگذارد و در عوض شوروری تنها «انقلاب سفید» را تایید می فرمود! بعد از انقلاب اسلامی هم این رابطه به شکل  شل کن و سفت کن پیش رفت و اگر سیادت امام و عقلایی چون  آقای رفسنجانی و دیدارهایش  از مسکو نبود معلوم نبود ، خرس سرخ شوروی چه با ما می کرد.

و برای ما ایرانی ها باید تاریخ درسی شده باشد  که در وقت تقسیم منافع ، روسیه وشخص ولادیمیرپوتین امتیاز به جانب خودش می دهد ، نه به ایران! روسیه حامی ما نخواهد بود . روسیه حامی منافع خودش است ، بلاشک. این ما هستیم که باید بدانیم همه کارت هایمان برای بازی نباید روی میز روسیه جا بماند. 

حرف بسیار است و مجال قلیل ، این قول پوتین اسباب دلگرمی برای من  بوشهری است . اگرنیروگاه دوباره فعال شود و بساط کارها گرمتر ، عواقب خوب زیادی خواهد داشت. اولش  به این معناست که جوانان جویای کار بوشهری، باز می توانند صبح ها کیسه نان و گوجه و پنیرشان  را دست بگیرند و منتظر سرویس کارنیروگاه باشند. جوانانی که یکهو سرکار رفتند و یکهو هم بیرون انداخته شدند. و مهم تر از همه ،  تا وقتی این موجودات موذی روسی  دراین دیار مقاومت و پایداری  حضور دارند خیال ما آسوده است که از ناوهای یانکی  ها که در سی و سه مایلی ما در خلیج فارس لنگر انداخته اند  ، کاپیتان دیوانه کشتی های امریکایی  موشکی را به این شهر و نیروگاه اتمی اش  رها نمی کند. روس ها اگر نباشند هم ما در عرصه بین المللي تنها تر می مانیم وهم اینکه نیروگاه  نیمه کار می ماند. اما اگر روسیه در این شرایط و با این فشاری که امریکا از یمین و یسار بر گرداگرد ایران می آورد ، بماند و  کار کند  باید حیران ماند و درود ها نثار این پرزیدنت شان که درکودکی خانه را رها می کند و به سراغ سرنوشتش می رود فرستاد. شاید این بار پوتین سیاستبازی اش با بوش را رها کرده و آسوده به سمت ایران بازگشته ، مراقب باشیم که ایران اسلامی بس عزیز است . خیر است انشاا...!

اميد پارسايي فر

11 شهريور 86

اولين نظر را شما بدهيد

1.4